ماه مهمانی خداوند

ماه مهمانی خداوند

ماه رمضان، ماه مهمانی خداوند؛ ماهی که فراتر از یک ماه روزه‌داری، سفره‌ای معنوی است که خداوند برای بندگان خاص خود گسترده است.

رمضان: ماه ضیافت دوست

رمضان، تنها طلوع هلال ماه نیست؛ بلکه ندایی آسمانی است که از فراز عرش بر قلب‌های مشتاق فرود می‌آید و ندا می‌دهد: «ای بندگان من، سفره کرم الهی گشوده شد!»

این ماه، «ماه مهمانی خداوند» نامیده شده است، و این نام‌گذاری خود گویای اهمیتی است که خداوند برای این ایام قائل شده است. همان‌گونه که میزبان بزرگ، بهترین پذیرایی را برای مهمانان عزیز خود تدارک می‌بیند، خداوند متعال نیز در این ماه، بهترین نعمت‌ها و برکات را بر بندگانش نازل می‌کند.

«شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ» (بقره/۱۸۵)

این ماه، ماه نزول قرآن است؛ قرآن کتاب هدایت، برنامه زندگی و چراغ راه ماست. ضیافت رمضان، ضیافتی است که با خواندن کلام معشوق، طعام روح ما فراهم می‌شود. هر آیه که در این ماه تلاوت می‌شود، طعمی از بهشت را به کام جان می‌نشاند.

آداب مهمان‌نوازی الهی

در این ضیافت، آداب خاصی باید رعایت شود که هر یک دریچه‌ای به سوی کمال است:

روزه، پرچم تقوا: روزه، نه فقط محرومیت از خوردن و آشامیدن، بلکه نگه داشتن تمام اعضا و جوارح از گناه است. این پرهیز، تمرینی است برای تسلط بر نفس اماره. چنانچه رسول اکرم (ص) فرمودند: «رُبَّ صَائِمٍ لَيْسَ لَهُ مِنْ صِيَامِهِ إِلَّا الْجُوعُ وَالْعَطَشُ» (بسا روزه‌داری که از روزه‌اش جز گرسنگی و تشنگی نصیبی نخواهد برد). مهمان واقعی، کسی است که آداب میزبان را بجا آورد و جز پاکی و تقوا پیشه نکند.

سخاوت و ایثار: وقتی سفره خداوند گشوده است، دل‌های ما نیز باید بخشنده باشند. در این ماه، دستگیری از نیازمندان، اوج همراهی با میزبان است. چه زیباست که همزمان با خالی کردن شکم خود از طعام دنیا، کام دیگران را شیرین کنیم. این همان سخاوت رسول اکرم (ص) است که در این ماه باد صبا می‌شد و به بذل و بخشش می‌پرداخت.

شب‌زنده‌داری و مناجات: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ» (بقره/۱۸۵) خداوند آسانی خواسته است. شب‌های قدر و عبادت، فرصت برقراری ارتباط مستقیم و خالصانه با معبود است. نماز تراویح، قیام و رکوع در مقابل عظمت او، نجواهایی است که گناهان را می‌شوید و دل را صیقل می‌دهد.

لیلة القدر: شب قدر؛ اوج مهمانی

ماه رمضان به اوج خود می‌رسد، به شب قدر. شبی که به فرموده قرآن، از هزار ماه برتر است. این شب، تجلی رحمت بیکران الهی است که به بندگان گنهکار فرصت جبران می‌دهد. این شب، سند آزادی ما از بندهای دنیاست.

«تَنَزَّلُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍ» (قدر/۴)

در این شب، ملائکه، سفیران آسمان، با اذن پروردگار نازل می‌شوند تا دستگیر ما باشند و دعاهای خالصانه ما را به بارگاه حق برسانند. چه افتخاری بالاتر از این که مهمان پروردگار باشی و ملائکه برایت سلام و رحمت بیاورند؟

رمضان، ماه تمرین برای تمام سال است؛ تمرینی برای تبدیل شدن به انسانی که شایسته این ضیافت بزرگ است. این ماه، زنگار تعلقات دنیوی را می‌شوید تا آینه دل، شفاف و آماده دیدار معشوق شود.