عزت در سایه ایمان به خدا
خاطرهای از شهید رجایی
حاج آقای قرائتی نقل کردند: شهید رجایی یتیم بود، بزرگ شد، در تهران با یک کسی برای خرجیشان دورهگردی میکردند، یعنی با دوچرخه قراضه یک چیزی در بازار تهران میخریدند، در کوچه پسکوچهها، محله فقرا، میفروختند. شریکش برای من گفت!!! یک سال با یک دوچرخه قراضه با شهید رجایی قبل از اینکه معلم شود کار میکردیم، بعد از یک سال هشت هزار تومان گیرمان آمد. شهید رجایی گفت: تو شش تا بچه داری، شش تومان تو بردار، من فعلا دو تا بچه دارم، دو تومانش را من برمیدارم. چه زمانی از این دو تومان گذشت؟ آن زمانی که با دو تومان میشد تهران یک قطعه زمین خرید، الان با چند ده میلیون هم زمین گیرت نمیآید، اصلا رجایی روحش بزرگ بود. یتیم بود، اما بزرگ بود، یک لحظه از دو هزار تومان گذشت. و آدم هم هست اگر یک جعبه گز میخواهد بدهد به یک کسی، نصف روز فکر میکند. دو تا خودنویس در جیبش هست، یکی را میخواهد بدهد به کسی، یک ربع فکر میکند، بدهم؟ ندهم؟ نکند بدهم پس ندهد. . .
آن وقت این مرد بزرگ، زمانی که به عنوان رئیسجمهور ایران رفت در سازمان ملل سخنرانی كند، كارتر رئیسجمهور آن زمان آمریكا از او وقت ملاقات خواست، این معلم ایرانی به او اجازه ملاقات نداد، این عزت است که در سایه ایمان به خدا به دست میآید.
ثبت دیدگاه